Alles klopte ...

Ik heb op woensdag 1 mei om 08.10 uur een vervolgafspraak bij de dokter.

Doordat ik geen goed gevoel heb wat mijn knie betreft, heb ik gemaild of de afspraak een week vervroegd kan worden. Ik ben namelijk toch bang dat er iets aan de hand is met m'n binnen meniscus.

Daarom laat ik mijn duathlon idee ook even varen en ga ik de komende dagen alleen wat fietsen. Dit besluit geeft me op dit moment even wat rust in mijn hoofd. En voor de achillespezen zal het niet lopen ook niet verkeerd zijn. Die zijn weliswaar overbelast geraakt, maar daar is verder niet iets mee aan de hand.

De situatie rondom m'n knie en achillespezen was behoorlijk frustrerend, omdat voor m'n gevoel tot voor kort alles klopte:

• Ik verkeerde in een goede vorm
• In 2013 had ik al 2x een PR gelopen
• M'n gewicht was (en is nog steeds) ideaal
• Ik had al een half jaar geen kuitklachten meer
• Ik kon in november, december, januari en februari 4x per week lopen goed aan
• In die maanden liep ik gemiddeld meer dan 50 km per week

Wat ook frustreert:

• Ik weet niet goed waar de achillesklachten vandaan komen
• Ook de knieproblemen voelde ik totaal niet aankomen
• Ondanks voorzichtigheid tóch (weer) die blessures
• Het onzekere gevoel richting oktober (weliswaar nog ver weg, maar toch ...)

't Is een beetje wrang om uitgerekend woensdag, na het eventuele doktersbezoek, m'n nieuwe hardloopschoenen op te gaan halen bij Intersport.
Eerst maar even wachten of ik woensdag bij de dokter terecht kan.

Duathlon

M'n knie en achillespezen voelen nog steeds niet goed aan. 't Is niet zo dat ik helemaal niet kan hardlopen, maar een lang rondje of een intensiever rondje zit er niet in. Het voelt aan als balanceren: wat kan ik wel en niet aan? Om onder die grens te blijven, heb ik het volgende bedacht: ik ga morgen lekker een stuk fietsen. Op m'n mtb door de duinen naar Egmond op en neer. En halverwege wil ik dan een klein stukje lopen, puur voor het gevoel. Zo'n 4 à 5 km, meer niet. Zo maak ik er dus een soort duathlon van. Het idee is dat ik dan toch even lekker kan sporten en zelfs een rondje kan lopen, zonder over m'n grens heen te gaan.
Ondanks deze creatieve oplossing, is het toch wel balen, hoor. In februari stond ik er nog zo goed voor! En als ik dan de blogverslagen van Erik lees, die ongeveer net zo liep als ik ...
Ik was vandaag voor het eerst eigenlijk echt chagrijnig door het idee wéér niet "echt" te kunnen lopen. En fietsen ... daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Maar mijn duathlon idee verandert de zaak.



Nieuwe schoenen & DCD

Vanmorgen ben ik naar Intersport Veldhuis gegaan, waar ik eigenlijk altijd mijn nieuwe hardloopschoenen koop. En dat was/is ook nu weer het doel. Ik had m'n lijstje mee met wat voorwaarden en potentiële nieuwe schoenen. Een paar schoenen heb ik gepast en het beste gevoel had ik bij de New Balance 890
De NB 890 v3 is geen wedstrijdschoen, maar toch een vrij lichte schoen waar ik mezelf in oktober wel de marathon van Amsterdam op zie lopen. Ze zijn neutraal, hebben een hoogteverschil van hiel tot teen (drop) van 8 mm en wegen 271 gram. Deze nieuwe schoenen wil ik vooral voor de afstanden vanaf de halve marathon gebruiken. Voor de kortere afstanden heb ik m'n Kinvara's (lichter en een drop van 4 mm).


New Balance 890 v3

Ik was lekker in de stemming gekomen en heb me thuis meteen ingeschreven voor de DCD loop (10 km) op 11 mei. Natúúrlijk was ik al van plan om aan deze loop mee te doen, een thuiswedstrijd, ik had me alleen nog niet ingeschreven.
Het enige waar ik nog mee zit, is m'n knie. Ik hoop dat ik daar snel vanaf ben, zodat ik nog een aantal weken lekker naar de DCD loop toe kan werken. Ik had gehoopt om naar een tijd onder de 37 minuten toe te werken, maar ik weet niet of dat nu nog realistisch is.

Update woensdagavond:
Vanavond weer even m'n rondje  gelopen. Duurloopje d1: 10,4 km in 53 minuten met een gemiddelde van 12 km/u. M'n achillespezen waren nog steeds gevoelig, maar ik heb m'n knie niet gevoeld.
Ik las in een ander blog: "Simpelweg omdat ik harder kan wil nog niet zeggen dat mijn pezen en gewrichten reeds sterk genoeg zijn om de hogere snelheid aan te kunnen. Dat kost tijd. Ik moet me een beetje inhouden en niet meer voluit gaan, anders loop ik het een en ander kapot." Dat had een stukje tekst van mijzelf kunnen zijn.
Wat consequenter oefeningen doen om m'n spieren te versterken zou wellicht geen kwaad kunnen. Het is alleen niet zo “mijn ding”. Vroeger wilde ik (na het zien van een film met bijvoorbeeld Jean Claude van Damme, zo'n karate-kampioen zijn. Wat mij dan aansprak was de controle over het eigen lichaam. Maar na 2 dagen opdrukken was ik dat idee dan wel weer kwijt …

Rennen met José

Vanavond eens samen met mijn vrouw José gelopen. Best leuk, natuurlijk. Ze had gisteren in de duinen een rondje gelopen met haar “nieuwe hardloopvriendinnen”. Al lopend en kwebbelend hadden de dames bedacht dat ze 2,5 km hadden gelopen. José had toch het idee dat het ietsje meer was. En dus reden we vanavond met de auto naar de duinen om daar het rondje te gaan lopen, om de afstand te bepalen (met mijn gps-klokje). Onze hond Ravi meteen meegenomen. Wat liep Ravi goed mee, zeg! Ze had er duidelijk plezier in. Ik neem haar weleens mee wanneer ik op het strand ga lopen. Dan kan ze lekker los lopen en rent de afstand die ik loop ongeveer x2. Om me na afloop aan te kijken met een blik van “gaan we nu al naar huis.”

Met José ging het ook goed. Ze liep soepel en gemakkelijk. We liepen het rondje in 22 minuten en mijn gps-klokje gaf aan dat we 3,7 km hadden gelopen. Dat betekent dat we ongeveer 10 km/u liepen. José heeft in 2 dagen dus even 7,4 km heeft gelopen, na een paar maanden niet te hebben gelopen.

Na afloop reed José naar huis en ging ik rennend naar huis. Ik liep nog 7,7 km in 38 minuten (12 km/u). In totaal heb ik dan toch 11,4 km gelopen, in een uurtje.

En zo heb ik dus een training van het "alternatieve schema" (zie Dubbel gevoel) gelopen.

Dubbel gevoel

M'n gevoel is nog steeds wat dubbel. Gisteravond het ik een duurloopje van ruim 11,4 km kunnen doen in ruim 13 km per uur. Dat viel niet tegen. Zeker, omdat de 1e km inlopen en de laatste 2 ½ km uitlopen in een rustig tempo gingen (trainingpeaks).

• 1 km: @ 5'08” / km
• 8 km: @ 4'38” à 4'08” / km
• 2 ½ km: @ 5'08” / km\

Ter vergelijking: m'n 10 km op 24 februari ging in 3'45” / km.

En als ik loop, heb ik nauwelijks tot geen last van m'n knie. Maar (en nu komt dus die andere kant van het verhaal) wanneer ik niet loop, is er toch een wat instabiel gevoel. En dat is toch wel apart, hoor. En ook is er nog steeds meer vocht in de knie dan normaalgesproken. Heel weinig, dat wel, en het wordt ook niet méér. Maar het is er wél!

Wanneer er echt iets niet goed is, zal ik er toch niet zo mee kunnen lopen, denk ik dan. Maar (steeds maar weer die maar ...) het dubbele is dus dat het nu, na 1 ½ week nog steeds niet helemaal weg is. 't Maakt me toch onzeker, moet ik zeggen. Ik weet dat ik van de dokter mag lopen, zolang ik het maar rustig(er) aan doe, maar ik wil toch ook graag weten waar ik nu aan toe ben. Want ik wil vooruit!

De wedstrijd van komende zondag ga ik hoogst waarschijnlijk niet halen. Voorlopig richt ik me op de 10 km van de DCD loop op 11 mei. Een “thuiswedstrijd”. Ik had gehoopt om hier onder de 37 minuten te duiken, maar dan moet ik wel snel weer echt de draad op kunnen pikken (zoals ik zaterdag schreef).

Ondertussen doe ik net alsof ik gek ben en heb ik, met hulp van mijn trainer, een schema voor de komende periode gemaakt. Dat schema kan dus eigenlijk pas ingaan, wanneer de klachten helemaal over zijn en tot die tijd zal ik het met een alternatief schema moeten doen, om toch kilometers te maken.

Bij géén klachten kan een loopweek zonder wedstrijd er als volgt uitzien:

dag	datum	training	km	tijd
ma	22-4
di	23-4	d1 @ 5'00” met 5*1km @ 4'00”	12,0	0:55
wo	24-4	d2 @ 4'26” (13,5 km/u)	13,5	1:00
do	25-4	baantraining (@ 3'30”/km)	12,0	1:30
vr	26-4
za	27-4	d1 met 10*90” @ 4'00” (h=90”)	12,0	0:55
zo	28-4	d2 @ 4'26” (13,5 km/u)	17,0	1:15
			66,5	5:35

Een alternatief schema is dan bijvoorbeeld:

dag	datum	training	km	tijd
ma	22-4
di	23-4	d1 @ 5'00” (12 km/u)	10,0	0:50
wo	24-4
do	25-4	baantraining (aangepast)	10,0	1:30
vr	26-4
za	27-4	d1 @ 5'00” (12 km/u)	10,0	0:50
zo	28-4	d2 @ 4'36” (13 km/u)	10,0	0:46
			40,0	3:56

De draad weer oppikken

Vanavond weer rustig gelopen. En net als afgelopen donderdag zonder last. Morgen nog een keer en dan heb ik zowaar toch nog 3x gelopen deze week. Weliswaar alleen maar héél rustig, maar toch.

Ik hoop eigenlijk vanaf komende week de draad weer op te kunnen pikken. Donderdag heb ik er met m'n trainer nog over gesproken. Over waarom ik toch zo vaak van die kleine blessuretjes heb, terwijl ik toch echt niet heel hard train. Ik ben gewoon een gevoelig type! Wat blessuregevoeligheid betreft dan, hè! En daar zal ik simpelweg in mijn trainingsaanpak (meer) rekening mee moeten houden. “Veilig” trainen. Wat dat betreft lijkt trainen voor een marathon een juiste keuze, omdat de focus dan meer op duur en minder op snelheid ligt. Ik verkeer dan ook nog in de gelukkige omstandigheid dat mijn basissnelheid al prima in orde is en met een 0.37.27. op de 10 km en 1.01.21 op de 10 EM lig ik al prima op koers om in oktober onder de 3 uur te lopen. Volgens mijn trainer moet mijn 10 km onder de 37 minuten kunnen en de 10 EM onder het uur. De Marquetteloop in juni (21,1 km) zou richting de 1.20.00 moeten kunnen gaan. Hoe? Door vooral niet geblesseerd te raken en m'n loopvorm te consolideren. Gewoon 's avonds lekker m'n rondjes lopen (met soms wat versnellingen en wisselende tempo's), 1x in de week een baantraining en 1x in de week een langere duurloop van 1 ¼ à 1 ½ uur.

Toch wel opgelucht

Vanmorgen om 08.10 uur zat ik al bij de dokter. In m'n fietsoutfit zat ik daar “lekker geblesseerd” te zijn. Ik had m'n fietskleren al aan, omdat ik na het bezoek aan de dokter een rondje wilde rijden en dat toch over de bospaden wilde doen. Dat laatste mag in de duinen tot 10.30 uur en daar houd ik me altijd braaf aan.

Het bezoek aan de dokter viel me niet tegen. De knie is dik en waar rook is, is vuur. Natuurlijk. Maar de knie werd niet meteen tijdens of vlak na een inspanning dik en dat is gunstig. Meestal is er dan geen sprake van dat er bijvoorbeeld iets gescheurd is. Wat is al vermoedde, maar toch. De knie werd pas de dag na de training dik: het meest waarschijnlijke is dan dat er een irritatie was/is, in de vorm van overbelasting. Lijkt ook het meest logische, want doordat mijn voorste kruisband weg is, is er meer ruimte en instabiliteit in de knie, waardoor de kans op irritaties groter is. Mijn theorie werd als het ware bevestigd.

Over 3 weken moet ik terugkomen en dan is alles hopelijk achter de rug. Zo niet, dan hebben we afgesproken dat we een mri scan laten maken. Tot die tijd mag ik gewoon bewegen, dat is zelfs goed. Wandelen, fietsen, hardlopen, het maakt niet uit: als ik maar rustig aan doe. Het doel is bewegen, zonder dat de knie weer dik wordt.

Morgen ga ik in ieder geval naar de baan en zal ik het bespreken met m'n trainer. Die zal wel weer zeggen dat ik me moet beheersen. En dan heeft hij nog gelijk ook!

En na het doktersbezoek zat ik toch wel vrolijk op de fiets. Naar Wijk aan Zee, de duinen in en heerlijk off road gefietst. Richting Castricum. Wel zoveel mogelijk de klimmetjes vermeden. http://www.trainingpeaks.com/av/Q6KVVRFN3QX6T6U2LCMIERMAJM . 
Na zo'n 1 ½ uur was ik weer thuis, met een tevreden gevoel!