2020 week 20 #exitDem

vooraf
Ik kan terugkijken op 2 heerlijke vakantieweken. En nu weer terug naar school. De basisscholen gaan weer open, géén thuiswerken meer voor de basisschoolleerkrachten. We gaan met halve klassen draaien: fifty-fifty. Het was even puzzelen om dit vorm te geven. Wie gaan er wanneer naar school? Wat doen de thuisblijvers? Enzovoort. Maar ik denk dat we er aardig in geslaagd zijn. Het streven is om over een aantal weken weer "gewoon" les te kunnen geven. Wat verandert er hierdoor voor mijn sportleven? Nou, dat ik weer "ouderwets" 's avonds ga sporten. Dat deed ik de laatste tijd eigenlijk al vaak, omdat het 's avonds wat rustiger is buiten.

maandag 11/5: duurloopje
Nr 140. Vandaag heb ik mijn lidmaatschap bij av Dem (wééér) opgezegd. Net als in december 2017 (dus vanaf 2018). Zie: i-quit. Door steeds weer die kleine blessures, heb ik er gewoon geen zin meer in. Waar ik wél zin in heb, is lekker blijven sporten: fietsen en/of rennen. Als ik ren, heb ik lol in rennen. Als ik fiets, heb ik zin in fietsen. Op dit moment is het vooral fietsen. In de afgelopen 15 jaren ben ik in de winters meer aan het rennen en gedurende de zomers meer aan het fietsen. Prima! En die 35-er op de 10 km dan? Nou, wie weet, waarom niet. En op de HM een tijd onder de 1:20:00? Kan ook nog steeds, hoor. En een marathon? Nou ... die kans acht ik klein(er). Het plaatje hiernaast: (never) stop (loving) is wel een mooie bij deze. Ik stop bij Dem, maar blijf houden van het rennen en fietsen. Fietsen solo of binnenkort hopelijk weer met mannen van de Beverbikers. Rennen ook solo of in de toekomst hopelijk weer met mannen van Project2uur59. Wanneer ik weer kan rennen, ga ik me in eerste instantie weer richten op de easy souplesseloopjes. Bijvoorbeeld 15*200 (p=200 w/dr). En ... nu is er wellicht wat ruimte om al dan niet tijdelijk 1x in de week yoga te gaan doen.
En wat doe je als je net je lidmaatschap bij de plaatselijke atletiekvereniging hebt opgezegd? Juist ja, hardlopen! Nou ja, ik heb weer even een poging gewaagd. Ik had, na 15 dagen fietsen, geen zin om op de fiets te stappen. En een (kort) stukje rennen was ook wel weer even leuk. Zeker omdat ik minder last had van alle kwaaltjes dan gedacht: 4,3 km in 4'54"/km.

dinsdag 12/5: fietsen (mtb weg)
Nr 141. Even door de duinen op en neer naar Egmond: 44 km in 28,1 km/u. Het was fris, er stond wat wind en in het begin was er zowaar sprake van een spatje regen. Ik friste er zelf heerlijk van op.

woensdag 13/5: fietsen (mtb weg & offroad)
Nr 142. Samen met Sjoerd door de duinen naar Egmond gereden. Samen met Sjoerd? Ja, dat mag weer. Tijdens de afgelopen 10 weken heb ik of solo gereden, of met Marco. Met Marco kon, omdat we familie zijn. Vanaf deze week mogen we weer in groepjes van maximaal 4 personen fietsen. Vandaag eerst maar eens met Sjoerd op pad. En dat is altijd leuk: Sjoerd wil altijd iets "geks" doen. Nu had hij bedacht om vanaf Egmond naar huis te rijden over zoveel mogelijk offroadpaden. Wel legaal, hoor! Grindpaden, boeren landweggetjes, enzovoort.

donderdag 14/5: fietsen (mtb weg)
Nr 143. Wat doe je als je moe uit je werk thuis komt? Zeuren tegen je vrouw, 'n tukkie en 's avonds ... fietsen. Haha! Met wat volle fietsbenen even een kort en easy rondje op de mtb door de duinen met ... ehh ... achter Co (40 km in 28,4 km/u). Omdat het zulk zonnig weer was. En dan kom je uiteraard weer als een zonnetje thuis! Dát is wat fietsen (en hardlopen) met je doet, als je Johan Artmanni heet. In de duinen 2 schapen bevrijd, die verstrikt zaten in een provisorisch net-achtig hekwerk. Bedoeld om ze bij elkaar te houden en te beschermen. Op de een of andere manier waren deze 2 aan de andere kant van het hekwerk terecht gekomen en in hun poging om terug te keren, raakten ze verstrikt. Tijdens het fietsen wat kunnen kletsen. Dat gebeurt niet vaak, meestal rijden we kop over kop lekker door. Kon ik het oa hebben over mijn stoppen bij Dem. Marco snapte het wel, maar vroeg mij toch plagerig wanneer ik me weer ga aanmelden, haha. Nou, ik denk nu echt niet meer. Heb nu echt het gevoel dat ik het rennen op de baan definitief achter me heb gelaten. Maandag gaf ik al aan dat ik niet van plan ben te stoppen met hardlopen. Nee, dit einde is een begin. Een begin van sporten in vrijheid: zonder het 'moeten'. Ik kan nu op dinsdag en donderdag zelf bepalen wat ik ga doen. Kon ik al, maar omdat dit de 2 trainingsavonden bij Dem waren, wilde ik op deze dagen toch naar Dem toe. En als dat dan (door een blessure) niet lukte, leverde dat een knagend gevoel op.

vrijdag 15/5: fietsen (mtb weg & offroad)
Nr 144. De offroad stukjes van afgelopen woensdag gereden, nu met Co. Het ging veel beter dan woensdag en gisteren. De benen waren niet zo vol meer. Ook scheelde het dat er, in tegenstelling tot de afgelopen dagen, nauwelijks wind stond. En zo werd het een heerlijk avondritje.

zaterdag 16/5: souplesseloopje
Nr 145. Had vandaag weinig energie voor een fietstocht. Ideaal dus om weer eens even de hardloopschoenen aan te trekken. Precies dát is wat ik donderdag bedoelde. Het maakt allemaal niet uit: gewoon lekker doen waar ik zin in heb. Het plan was: easy 100-tjes. Ik had er 30 ingesteld op m'n klokje (met p=100 w/dr) en hoopte er zo'n 20 te kunnen doen. Maar het werden er 7, jammer genoeg. De rechter achillespees begon weer flink te zeuren. En dat betekende: stoppen! Het goede nieuws is dat ik van m'n linkerkant (rug, heup, bovenbeen, lies) bijna geen last meer had. En ... ik kon ook vandaag een vervolg geven aan m'n #dailybikeorrunactivity-reeks. Morgen maar weer fietsen.

zondag 17/5: fietsen (racefiets)

Nr 146. José jarig! 's Morgens komt fam Huis in 't Veld en 's middags fam Artmanni. Kleinschalig, rekening houdend met de Corona-regels. En omdat ik al sinds 1 januari geen alcohol meer drink, kan ik 's avonds nog prima een rondje fietsen! Ook al omdat m'n fietsmaten eindelijk weer eens met elkaar hadden gereden en een jaloersmakend mooi rondje van ruim 100 km door de polder hadden getrapt. Vol in de zon. Gelukkig schijnt de zon de hele dag en kan ik er vanavond ook van genieten. Overdag in de tuin ook, hoor! Wat dat betreft is het een heerlijke dag zo. En vooral voor onze jarige wel zo leuk natuurlijk!

I quit

Op woensdag 1 april 2015 schreef ik: ik-stop. Na dit besluit, kon ik doelloos als recreatieve hardloper af en toe m'n rondje rennen. Het ging zelfs zó goed, dat ik eind 2015 besloot om voor de marathon te gaan. In de lente van 2016 werd ik daarom tóch weer lid van av Dem, om vervolgens in oktober mijn droommarathon te kunnen lopen.

Nu is de status van de rechterknie een stuk minder.
Daarom heb ik besloten om toch weer te stoppen bij av Dem.
Oftewel: I quit.

M'n laatste baantraining was op 8 juni, op 6 dagen na een half jaar geleden. Uiteraard hoop ik binnenkort weer te kunnen lopen, maar dan eerst vooral doelloos, zoals vanaf mei 2015.
Toen, in 2015, was het een emotioneel besluit. Nu gek genoeg niet. Ik heb een gevoel van acceptatie, berusting en m'n mindset is al gericht op het fietsen. Ik heb al een mooie nieuwe fiets op het oog, haha!

Johan Cruijff: “Ik ben overal tegen. Tot ik een besluit neem, dan ben ik ervoor.”

klaar met april

Ik denk dat ik, wat hardlopen betreft, 'klaar ben' met april.

Tot nu toe ben ik in april slechts 4x de deur uit geweest om een rondje te rennen en kwam tot nog geen 40 km. En na ieder rondje realiseerde ik me dat het nog weinig soeps was met m'n linker achillespees. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens meer op.
En dus stop ik er maar weer eens mee.

Ik loop al vanaf de Spaarnwoudeloopte (5 weken geleden) te zeuren met die achillespees. Het enige dat volgens mij echt nog kan helpen, is een loopstop.
Net als vorig jaar, na de Marquetteloop. Zie: tijdelijke-loopstop.
Wat anderen ook denken en zeggen, ik ga pas weer een rondje lopen, wanneer ik helemaal géén last meer heb van de achillespees. Dat betekent meteen dat deelname aan de DCD-loop geen vanzelfsprekendheid is. 

Tja, als ik blessurevrij wil blijven ...

Weerstand

"Datgene waartegen je weerstand biedt, blijft terugkomen. De dingen die je verwelkomt, kun je loslaten." - Charles Tart -

Leek me wel een gepaste uitspraak voor mijn situatie met al die blessures. Ik moet gewoon stoppen met weerstand er tegen bieden: accepteren.
Ik merk dat ik moe ben geworden van de strijd tegen de blessures.
Gisteren gaf ik al aan: "Als ik geblesseerd ben, ben ik veel méér met sport bezig, dan wanneer ik fit ben."  Nu ben ik het zat en staak de strijd. Niet dat ik het lopen helemaal opgeef, hoor. Er is een belangrijk verschil tussen opgeven en loslaten. Ik wil m'n huidige situatie proberen te accepteren, m'n negatieve gevoelens loslaten en juist dáárdoor binnenkort weer aan lekker fris hardlopen toekomen.

En nu ... nu ga ik "gewoon" eens even 'n poosje andere dingen doen, zoals fietsen, en dan zien we wel weer verder. Ik was al bezig geweest met het wegstrepen van wedstrijden en dat geeft wat rust in m'n koppie. Vrij zijn van m'n doelen en verwachtingen leidt hopelijk tot innerlijke rust.
En daarnaast gaat de vlieger "time is a healer" wellicht eens een keer op.

Tijdelijke loopstop?

Vanavond zijn José en ik met de kinderen naar het strand gegaan. De kinderen hebben heerlijk gespeeld en gezwommen en José en ik hebben van ze genoten. En van onze hond Ravi, die ook mee was. Die heeft er weer een halve marathon opzitten, door achter iedere bal die we gooiden aan te gaan.

Na afloop ging het spul met de auto naar huis en probeerde ik het maar weer eens "rennend" te doen.
Dat betekende 6,5 km. Ik deed er 35 minuten over (11,5 km per uur). Sneller lopen zat er gewoon niet in: daarvoor hinderden de achillespezen me te zeer.
Ik merkte dat ik daardoor helemaal geen lol had in het lopen. Gelukkig was het prachtig weer om buiten te zijn en maakte dat aardig wat goed, maar het zette me wel tot denken.
Ik denk dat ik een tijdelijke loopstop in ga lassen. Tot ik echt he-le-maal geen last meer heb van de achillespezen.
Van marathonschema naar rustig aan naar volledig herstel (tijdelijk stoppen dus).

Tot die tijd ga ik me richten op het fietsen. Fietsen, met als doel de conditie op peil te houden en een goede doorbloeding te (blijven) stimuleren om "straks" als hardloper weer terug te komen.
Ik hoop dat dat "straks" geen maanden- maar een wekenkwestie is.