plan A, B of C

Gisteren ben ik voorlopig voor het laatst bij m'n fysiotherapeut geweest. We hebben vooral gekeken naar hoe een plan van aanpak eruit zou kunnen zien.

De fysio gaf aan veel te zien in periodiseren. Op internet kom je vaak schema's tegen van 3 à 4 weken opbouwen (telkens 10% van het weekvolume erbij) en vervolgens een rustweek. Zo deelde ik m'n weken in m'n marathonjaren ook in. Waarschijnlijk heeft dat geholpen, omdat ik juist in deze jaren niet geblesseerd raakte. Nu zijn we uitgekomen op een opbouw van 5 weken (telkens 10% in tijd erbij) en een relatieve rustweek (van -15% in tijd). En dan 3 van dergelijke blokken achter elkaar. Dat zijn al 18 weken. Week 19 en 20 zijn taperweken naar een vooraf te plannen wedstrijd (marathon?) toe.
Gelopen tijd (ipv kms) bij elkaar optellen. Dus 5 weken +10%. Week 6 is -15%.
Wk1 = 180', wk2 = 198', wk 3 = 217', wk 4 = 239', wk 5 = 263', wk 6 = 224'.
Overigens maakt het volgens mij niet veel uit of ik in minuten of in kilometers tel.
Wk1 = 37km, wk 2 =  41km, wk 3 =  45km, wk 4 =  49km, wk 5 =  54km, wk 6 =  46km.
Omdat ik in mijn marathonjaren uitging van 3 opbouwweken gevolgd door een rustweek en omdat dat toen heel goed beviel, ben ik van plan om nu toch die wijze van periodiseren aan te houden:
Wk1 = 180', wk2 = 198', wk 3 = 217', wk 4 = 198'.

Tot zover is het niet zo spannend.
Hoe zagen en zien de weken en trainingen er uit?

• Bij Dem ging ik uit van 2x trainen op de baan, 1x een tempoloop (d3) en 2x een duurloop (1 kortere in d2 en 1 langere in d1à2). 
• Tijdens de baantrainingen veel dribbelen in de pauzes (w,dr,w,dr). En de tempo's niet te hard. Beheersbare tempo´s en een minder groot verschil tussen de tempo´s en de pauzes.
• Één baantraining is langer (bijv 1000-tjes) en één korter (bijv 400-tjes).
• De tempoloop verdeeld in blokken, bijv. 6*5' (p=2').

• Met de fysio heb ik het volgende besproken: 2x trainen op de baan, 1x een tempoloop (d3) en 2x een duurloop (1 kortere in d2 en 1 langere in d1à2). Tot zover hetzelfde. De uitvoering is anders:
• Tijdens de baantraining veel wandelen (dr,w,w,dr) in de pauzes. Na een tempo "uitbollen". Voor een nieuw tempo "er weer in rollen". Ertussenin wandelen. Liever snel wandelen dan dribbelen. En de tempo's zelf mogen juist lekker hard gaan. Zo ontstaat er een (veel) groter verschil tussen de tempo´s en de pauzes. En dat laatste is juist de bedoeling: je wilt immers aan snelheidstraining doen. Daarom is het zo belangrijk om na een snelheidsstukje de pauze echt als pauze te benutten en het lichaam weer klaar te maken voor het volgende snelheidsstukje.
• Liever 2 intervaltrainingen met korter werk. Bijvoorbeeld 1x 200-tjes en 1x 400-tjes. De 1000-tjes zijn eigenlijk al te lang.
• De tempoloop niet verdeeld in blokken, maar in 1 stuk, bijv. inlopen, 20'à 30' tempo "volle bak", uitlopen.

Hoe komt een week er dan uit te zien, wat hardlopen betreft? Bijvoorbeeld als volgt:

• Ma:  korte dl volle bak (d3), 12' à 30'.
• Di:   baantraining. Bijv 5*1000. Of zelf een 200-tjes training uitvoeren!
• Do:  baantraining. Bijv 10*400.
• Vr:   langere dl 10-12 km (d2).
• Za:  lange dl. "Gewoon" lekker lopen.

Wellicht is dit een goed idee:

• Ma:  zelf een 200-tjes training uitvoeren op de weg [15à20*200(p=200w)].
• Di:   korte dl volle bak (d3), 12' à 30'.
• Do:  baantraining. Bijv 10*400.
• Vr:   langere dl 10-12 km (d2).
• Za:  lange dl. "Gewoon" lekker lopen.

Waarom heb ik het schema C genoemd? Nou, omdat ik waarschijnlijk zelf m'n weg moet zien te vinden tussen Dem en de fysio. Ieder mens is anders en het wordt een kwestie van goed letten op wat er bij mij het beste past.

En wat te doen op de rustdagen? Nou ... rusten of fietsen! Fietsen is volgens de fysio prima voor de conditie om erbij te blijven doen! Mooi!

En hoe zit het nu met de linker achillespees? Ik vroeg aan de fysio hoe het toch kwam dat de klachten vroeger of later tóch telkens maar weer terugkwamen. Waarschijnlijk heb ik de pees nooit volledig laten herstellen. Daar staat een half jaar voor. Dus ... wat nu? Nou, de peest lijkt aan de betere hand te zijn. Nu moet ik ervoor zorgen dat ik qua belasten zodanig rekening met de pees houd en blijf houden, dat de klachten af blijven nemen (en zeker niet meer erger worden). Een half jaar lang! Wanneer ik het op kan brengen om dit proces een half jaar de tijd te gunnen, kan er écht sprake zijn van volledig herstel. Dat betekent óók een half jaar lang m'n oefeningen blijven doen!  Een wellicht niet onverstandig om dat daarna ook gewoon te blijven doen. Goed nieuws voor een marathon in oktober! Mag ik ondertussen ook meedoen aan kleinere wedstrijden? : Ja, hoor, waarom niet!", was het antwoord. Afstanden tot een HM.

Bij twijfel (en dan de situatie wel op tijd aanvoelen), even gas terug. Bijvoorbeeld teruggrijpen naar de minutenloopjes:
X*1'(p=1'w), X*2'(p=1'w), X*3'(p=2'w). Binnen dat wandelen wel uitbollen na een tempo en vlak voor een nieuw tempo er weer in rollen.

Volgens de fysio heb ik nog steeds het lijf (en dus ook benen) met mogelijkheden. Bijvoorbeeld om een gooi te doen naar het verbeteren van m'n eigen tijden. Op naar nieuwe PR's!

#weekendsauerland

Vrijdag "even snel werken"en ... weg. Dat was het gevoel, de beleving. Ik werd om 17.15u opgehaald door Sjoerd en samen reden we naar de Broekpolder om Mark op te halen. Daar stond "auto 2" al klaar: met Frank, Marco en Marcel. De groep was compleet, we konden weg. Zonder files zouden we er  3 uur en 15 minuten over doen, het werd precies 4 uur: om 21.30u kwamen we aan bij pension Hunaustuben in Bödefeld. Het oponthoud onderweg viel eigenlijk reuze mee. We hadden voor 5 personen geboekt. Frank kreeg pas veel later "groen licht" om mee te mogen/kunnen gaan en helaas was er voor hem geen plek meer. Vond ie niet erg: tent mee en knorren op de dichtstbijzijnde camping. Steven de Rudder (eigenaar Hunaustuben) stond ons met een grote grijns op te wachten. Hij had een mooie mededeling voor ons, vooral voor Frank. Iemand had afgezegd: hij had nog een eenpersoonskamertje voor Frank. Moooooooi! De fietsen konden bij Steven in de garage, de koffers werden op de kamers gezet, tijd voor bier! Niet te gek, er moest de volgende dag(en) gefietst worden! Op tijd naar bed dus!

De volgende ochtend werden we allemaal zonder wekker wakker: hééérlijk! Om 9.00u zaten we aan het ontbijt en om 10.30u reden we weg voor rit 1. Een rit van 120km met 2200 hoogtemeters. Sjoerd vond het nodig om na 2 km te gaan sleutelen aan zijn fiets, maar daarna konden we echt gaan rijden. Er waren geen bekende beklimmingen zoals in september in België. We reden "gewoon lekker" en af en toe gingen we omhoog en af en toe dus ook weer naar beneden. Vooral omhoog bleek Mark de beste benen te hebben, 2 dagen lang. Ik kon met elke beklimming lang met hem mee, maar meestal hield ik het niet tot het einde van de beklimmingen vol. Zo lang mogelijk aanklampen dus. Marco volgde over het algemeen (vlak) achter ons. Dan Frank en Marcel. En Sjoerd sloot de rij. Geen punt, want Sjoerd en Marcel daalden vééél sneller/beter dan vooral Frank en ik en zodoende hoefden we nooit lang te wachten tot de groep weer bij elkaar was.Mark, Marco, Marcel en Frank hadden de route op hun gps-apparaat. Vier kapiteins? Dat leverde gedonder op, natúúrlijk! Één kruising was hilarisch. Frank vond dat we moesten keren en een afslag eerder hadden moeten nemen. Marcel vond dat we bij de kruising rechtsaf moesten.

Mark wilde ons rechtdoor sturen en Marco zei: "nee, we moeten hier naar links!" Leve de techniek! De apparaten werden gereset en over waren de problemen. Na anderhalf uur op redelijk grote wegen te hebben gereden, werd het mooier. Iets meer landelijk. Één dingetje nog: wáááát een wind. Tijdens het dalen werd ik, met ruim 65 km/u, af en toe bijna van m'n fiets af geblazen. De anderen leken daar minder last van te hebben, maar 's avonds bleek tijdens het evalueren het tegendeel. Iedereen vond het spannend om met windkracht 5 te dalen. Tijdens het klimmen heb je veel minder last van de wind. Omhoog is het zaak om in een juiste cadans terecht te komen, hoe de wind ook staat. Wind mee maakt het hooguit ietsje gemakkelijker. Na 80 à 90 km werd het verschil tussen groepje Mark, Johan, Marco en groepje Frank, Marcel en Sjoerd groter. We besloten om in 2 groepjes naar het pension terug te rijden. Toch wel belangrijk om min of meer je eigen tempo te kunnen hanteren. Helaas voor Marcel niet de beloofde koffie-met-gebak-stop! Tijdens de voorlaatste klim reed Mark weer langzaam maar zeker bij me weg. Toen het wat afvlakte, zag ik dat het gaatje niet groter werd. Dat gaf moraal: ik gaf alles en kon uiteindelijk weer aansluiten. Het kwam uit m'n tenen! Dat voelde echt als een overwinning. Nog één klimmetje en dan dalen naar Bödefeld. Blij, trots, tevreden. Niet eens overdreven moe. Gelukkig maar, met nog een fietsdag in het vooruitzicht. Douchen en ... bier! 's Avonds aten we spaghetti. We waren flinke afnemers: er gingen 4 flinke schalen naar binnen. Niet gek, natuurlijk, na zo'n rit. En gezellig kunnen nababbelen. Na het eten werd ik snel moe en om 21.15u ging ik al naar bed. Moe, maar hééél voldaan!
Rit 1: 122km, 2183hm, gem 26,2km/u, topsnelheid 66,2km/u.

De volgende ochtend werd ik om 8.15u wakker gemaakt door Marco. Ik sliep met Co op de kamer. Ook Mark en Sjoerd deelden een kamer. Marcel en Frank hadden ieder een éénpersoonskamer. Tijdens het ontbijt moest ik nog steeds wakker worden, haha! We reden een half uurtje eerder weg dan tijdens dag 1. Er stond veel minder wind, het was wat warmer en de temperatuur was aangenamer. Ideaal om er een topdag van te maken: en dat werd het! Gedurende dag 1 reden we met mouwstukken aan, en tijdens dag 2 was het lekker fietsen in korte broek en mouwloos.
Tijdens rit 2 bleven we van begin tot einde als groep bij elkaar. Kon nu ook gemakkelijker, omdat we nu veel minder hoogtemeters hadden, "slechts" 1400. Waarvan 800 alleen al tijdens de klim richting Winterberg. Boven op die berg hielden we even pauze. De klim- en daalverhoudingen waren ongeveer hetzelfde als de vorige dag. Alleen nu konden we tijdens de langere vlakke tussenstukken als groep flink de gang erin houden. De beklimming naar Winterberg was wel gaaf, hoor. Hij startte direct na een afdaling. Ik had als angsthaas-daler een lichte achterstand en moest me vanaf plek zes naar voren werken, waar Mark al vertrokken was. Langzaam liep ik op Mark in. Dat gaf moraal: Mark reed als een rode lap voor me. Vlak onder de top vond ik aansluiting. Wat een energie had dat me gekost, zeg. Dat bleek ook wel, want Mark trapte 3x even bij en hij spoot vooruit en kwam als eerste boven.

Deze rit was veel mooier dan rit 1. Rit 1 was noordelijker en rit 2 zuidelijker. Landelijker, rustiger, groener. In tegenstelling tot dag 1, hielden we nu na 50 wél een tussenstop met koffie en gebak. Doen we eigenlijk nooit, maar was nu wel zo leuk! Gaf ook aan dat het wat gemoedelijker ging dan de vorige dag. Vlak na de stop de enige lekke band van het weekend: Marcel reed door een stukje glas. Binnen een paar minuten konden we verder. De allerlaatste beklimming was een mooie. Een lange, niet al te steile loper. Mark en ik wisselden elkaar wat af op de kop en Marco kon, taai als hij zich toonde, volgen. Met z'n drieën kwamen we bij het pension aan. Met heel kort daarop de andere 3 al. We waren super-blij. Ook al omdat er op die ene lekker band na helemaal niets was gebeurt: de valpartij van Frank in België zat nog in het geheugen! Dussssss ... bierrrrr! We konden om 16.30u al eten, wat een service. En daardoor zaten we om 18.00u in de auto, terug naar huis. Om 21.15u stapte ik binnen: op tijd voor de tweede helft van de finale van de Nations Leagus Nederland - Portugal. Die helaas werd verloren: het enige smetje op het fantastische weekend!
Rit 2: 84km, 1370hm, gem 28,3km/u, topsnelheid 63,7km/u.

2019 week 23 #deutschland

vooraf: week 1
Week 1, mbt het opbouwen van het hardlopen. Maar vooral de week van het fietsen in Duitsland. Vrijdag gaan we (Marcel, Marco, Mark, Sjoerd, Frank en ik) naar Sauerland. Een groot deel van de Beverbikers-groep.

- ma: krachtraining (core en armen) bij Dem
- di:  10*1’ in 13km/u (p= 1’ wandelen) met rekken van kuiten, achillespezen, dijbenen, hamstrings. 
- wo: fietsen en krachtraining (core en benen) bij Dem
- do:  5*2’ in 13km/u (p= 1’ wandelen) met rekken van kuiten, achillespezen, dijbenen, hamstrings. 
   Met massage na afloop.
- vr:   rust
- za:  fietsen (in Duitsland)
- zo:  fietsen (in Duitsland)

maandag 3/6: krachttraining
Vanavond kon ik weer 2 uur lang aan de bak. Armen, buik en rug werden flink onder handen genomen.

dinsdag 4/6: minutenloopje
Vanmorgen voelde ik echt wel dat ik gisteravond flinke arbeid heb geleverd.
Na een prima vorige keer, had ik er weer zin in.
Ik wilde 10*1' lopen met telkens 1' wandelen (10*1'/1'). Maar het werden er 7.
Tijdens de wandelpauzes (wanneer het lijf wat meer ontspannen is) voelde ik telkens wat meer spanning in de linkerkuit. Wellicht toch wat langzamer rennen de volgende keer.
Blijft een moeilijke puzzel. Dat ene stukje wil maar niet lekker liggen. Ik moet geduld hebben, ik moet me beheersen, maar geregeld blijkt achteraf dat ik toch iets te ver ben gegaan, iets te snel ben gegaan. Whatever. Ik wil het graag goed doen, wil graag binnen de lijntjes blijven, maar het lukt dikwijls niet (helemaal). Grrrr.

woensdag 5/6: krachttraining
Gelukkig had ik vanmorgen geen last van de kuit. Ben ik gisteren dus mooi op tijd gestopt. 's Avonds krachttraining bij Dem. Weer anderhalf uur lekker getraind. Even was het een oeps. Een van de onderdelen van touwtje springen. Daarbij voelde ik de linker achillespees. Niet doen dus! Gaf wél aan dat óók de pees nog niet helemaal oké is. Jammer.

donderdag 6/6: rust + massage.
Ik hoopte een minutenloopje te kunnen doen, maar merkte dat rust nemen beter was. Dat constateerde de masseur ook, dus een goede keuze.

vrijdag 7/6 t/m zondag 9/6: fietsen in Sauerland.
Met de Beverbikers een prachtig fietsweekeinde gehad in Sauerland. Zie weekendsauerland,

#weekendBelgië

Zaterdagochtend ging m'n wekker om 5.15 uur. Douchen, eten en klaar. Een uur later werd ik opgehaald en reden Mark, Frank, Marco, Marcel en ik weg. In 2 auto's. Na een voorspoedige rit (en slechts één keer gestopt en dan nog voor een kopje koffie), kwamen we aan in Grimbiémont. Daar wachtte een prachtig pittoresk huisje op ons. Maar ... er was niemand. M'n oog viel op een briefje: "De deur is open en de sleutel ligt op de keukentafel." Mooi, we konden naar binnen. We laadden de spullen uit en maakten ons klaar voor rit 1. We reden met de auto naar Durbuy, de startplaats van de door Mark uitgestippelde route. Een route met in ieder geval de Stockeu en La Redoute. En "off we go"!

We reden naar beneden. En na 5 minuten kregen we de eerste klim al voor onze kiezen. De roche-a-frene. Dat viel niet mee, omdat we nog niet goed opgewarmd waren. Nou, eenmaal boven waren we warm, hoor! De top lag op nog geen 400m. Net als vrijwel alle klimmetjes in de Ardennen niet hoog. Maar het middenstuk van 1,5 km, was 10 à 12%. Lekker stevig klimmetje om mee te beginnen dus. Mark en ik kwamen samen boven. Kon ik mooi m'n telefoon pakken om eerst Marco, daarna Frank en vervolgens Marcel op de foto te zetten.
We gingen verder. Het idee was om zo snel mogelijk (qua afstand welteverstaan) Naar de Stockeu en daarna naar de redoute te rijden. Dat maakte dat we redelijk wat kilometers langs de grote wegen reden. Na zo'n 25 km reed ik lek. Het zou in 2 fietsdagen de enige lekke band zijn. Bandje wisselen dus. Natuurlijk ging dat gepaard met het standaard geplaag als: "Nou, dat schiet weer eens niet op", en: "Hij doet ook alles om maar even uit te kunnen rusten, hè!" Gelukkig hielpen de anderen ook een handje, zodat we na 5 minuten oponthoud weer verder konden. Op naar de Stockeu!

Nou, dan moesten we eerst nog over de ancienne-barriere. Een klim van 5 km met een gemiddelde stijging van 5%, die je bijna zou vergeten. Bijna! Eigenlijk een heerlijk klimmetje: een echte "loper", zoals ze dat noemen. Marco, Mark en ik kwamen samen boven, op de voet gevolgd door Frank en Marcel.

Daarna verder naar Trois Pont en vervolgens Stavelot. In Stavelot begint de beklimming van de stockeu. Wow, wat een coole klim.Meteen een stijging van 10% en binnen de kilometer liep de stijging op naar 19%. Het klimmen ging heel soepel. Ik zat er echt goed in. Dat beloofde veel goeds voor de rest van de rit! Ik kwam boven met Mark in m'n wiel, gevolgd door Marco. Daarna kwamen ook Frank en Marcel boven. Het werd een vaste volgorde. Boven was nog niet de top, maar het standbeeld van Eddie Merckx. Dat beeld staat vlak na het steile stuk, na 1200m klimmen. Even een fotootje maken. Daarna was het nog een kilometer klimmen, maar niet meer zo steil.

Volgens de Garmins van Mark, Marcel en Frank moesten we opeens linksaf een grindpad op. Links en rechts steentjes, in het midden een grasstrook, zo'n 5 cm hoger liggend. We twijfelden: was dit nu wel de bedoeling. Nou ja, de Garmins gaven het aan, dus doen! Marco, Mark en Marcel reden, op het rechter deel, voorop. Toen Frank en ik reed op plek 5. Na 200m zag ik Frank vanaf het rechterdeel naar het midden gaan. Z'n voorwiel stuiterde via een steentje tegen de grasrand aan en Frank viel met z'n fiets om. Frank viel vol op z'n schouder en had direct door dat het mis was: gebroken sleutelbeen en einde rit!

Mark, Marcel en Marco reden terug naar het begin van het pad, waar een huis was. Vanaf daar regelden ze een ambulance. Ik bleef bij Frank. Toen de mannen terugkwamen, duurde het niet lang voordat de ambulance arriveerde. Ik ging met Frank mee naar het ziekenhuis in Malmedy. De anderen gingen de auto's en daarna de fietsen halen. Om 15.15 uur waren we in het ziekenhuis. Pas na 18.00u stapten we het ziekenhuis uit. Foto's gaven 2 breuken aan en de arts meldde dat er geopereerd moest worden. Dat gaat komende week in Nederland gebeuren. Frank mocht met ons mee terug. Omdat de anderen er nog niet waren, gingen Frank en ik in Malmedy even wat drinken. De aardige arts wees ons op een pleintje en was bereid om een 'prachtige' foto van Frank en mij te nemen. Frank leek wel een patiënt uit de film 'One Flew over the Cuckoo's Nest'. "Eindelijk eens bekijks van de dames!" riep Frank. Toen de anderen met de auto's en de fietsen er waren, reden we terug naar Grimbiémont. Daar kwamen we om 20.30u aan. "Ach, over een jaar hebben we een verhaal!" zei Frank.

We hadden vooraf bedacht om uit eten te gaan. Nu werden er pizza's besteld. De stemming was minder uitgelaten als voor en tijdens het fietsen. Pizza's, bier en muziek zorgden er gelukkig voor dat het toch een gezellige avond werd. Frank had mede door pijnstillers gelukkig niet veel pijn. Hij stond erop dat we de dag erop zouden gaan fietsen.
Om 23.00u gingen we moe naar bed.

Zonder dat we een wekker hadden gezet, stonden we de volgende dag om 7.30u op. Alle 5 hadden we goed geslapen, ook Frank. We gingen relaxt ontbijten. Daarna maakten we ons klaar voor fietsdag 2. Helaas met 4 van de 5. Tijdens deze 2e dag hebben we ieder grindpad overgeslagen. Dan maar omrijden. Hadden we maar ... Tja ...Om 9.30 uur zwaaide de arme Frank ons uit. Uiteraard konden we het niet laten om opmerkingen te maken als: "We verwachten wel dat je de vaatwasser uit- en inruimt!" We fietsten nu een route vanaf Grimbiémont naar La Roche. We reden over flink wat onbekende heuveltjes. Tel ze bij elkaar op en het wordt een lekker zwaar ritje! Vooral het dal naar La Roche toe was adembenemend moe om doorheen te fietsen! Bij La Roche stuitten we op een bekendere beklimming: de cote-de-la-roche-en-ardenne. Deze was 2,7 km lang en niet zo zwaar: een echte loper. Na deze klim volgden (net als ervoor) klimmetjes die veel zwaarder waren, maar te onbekend. Bij alle klimmetjes reed ik met Mark in m'n wiel. Marco volgde steevast op een minuutje en Marcel zat dan weer een 2-tal minuutjes achter Marco. Marcel en Marco waren goede dalers en sloten dan wel weer aan. En anders wachtten we even op elkaar. Op de vlakke tussenstukjes reden we kalm, zodat iedereen goed op adem kon komen.

De leukste klim van de dag was de één na laatste. Geen heftige klim (alhoewel er even een stukje van 15% was) en ook geen lange klim (slechts 1 km). Maar doordat we de klim na ruim 70 km op moesten, voelden we al die kilometers en vooral vorige kilometers in de benen. Mark kon weer goed mee in het wiel. We voelden allebei aan dat we het op deze klim gingen uitvechten (we blijven haantjes, hè). Toen kwam er dat moment dat er één moest passen. Ik voelde dat Mark een gaatje liet vallen. Ik kon bijschakelen en reed weg. Uitgerekend deze klim had een witte streep op de top (echt als enige van al die klimmetjes deze dag). Ik kwam boven en Mark volgde snel (binnen de 10 seconden). Na het hergroeperen, reden we terug naar Grimbiémont.
Ons huisje lag ook boven op een klimmetje en dus werd er nog 1x gestreden. Mark ging vlak voor het klimmen een strak tempo rijden. Ik kom aan het begin van de klim wegrijden: voor het eerst met het grote blad voor en staand op de pedalen. Als een duveltje uit een doosje kwam opeens Marco langszij. Ik moest zitten om terug te schakelen: van groot naar klein voor. Ik zag dat Marco dat ook moest doen. Ik kon weer aanzetten en kwam toch als eerste bij ons huisje aan. Gevolgd door Mark, Marco en Marcel.

Frank moest al onze verhalen aanhoren tijdens het drinken van een glas chocomel. De chocomel werd al snel vervangen door bier, hoor, haha. Frank zei: "Eigenlijk is het luisteren naar jullie verhalen leuker dan het lezen van de hier aanwezige Suske en Wiskes."
We gingen douchen, inpakken en om 16.00u zaten we in de auto terug naar huis. Om 20.00u kwamen we na een prachtig weekend thuis! Uiteraard hebben we afgesproken dat dit niet de laatste keer was dat we een dergelijk fietstripje deden! Want wat hebben we een mooie groep fietsende mannen bij elkaar! Wellicht gaan we in het voorjaar weer. Ervaring leert ons wel dat voor zo'n volgende keer 2x 80 à 90 km mooi zat is. Uiteraard met flink wat klimmetjes!

#België

Op 15 en 16 september willen we gaan fietsen in België.
Het idee is geopperd in de groepsapp van de Beverbikers en de meesten zijn enthousiast.
Frank, Mark en ik gaan. Sjoerd kan niet. Marco, Marcel en Eric willen wel, maar moeten nog afstemmen of ze kunnen.

We willen in de buurt van Luik een hotelletje boeken en daar op zaterdag en zondag een rondje fietsen. Uiteraard met wat klimmetjes. Denk aan de Stockeu, de Redoute en de iets verderop gelegen muur van Huy. Nou ... dan kunnen we aan de bak, hoor! Het zijn weliswaar niet de Alpen, maar al die klimmetjes hebben wel stukken van 20%!
Onderstaand kaartje is een deel van het parcours van Luik Bastenaken Luik en geeft zo'n beetje weer waar we willen gaan rijden.

2018 week 18: #1000km200km

vooraf
Bij aanvang van deze week staat m'n record jaartotaalfietsen op 7628 km. Dat betekent dat ik binnen nu en 3 weken de 8000 km grens kan bereiken. Maandag is de laatste dag van april. Ik heb nog 23 km nodig om m'n maandrecord van 1006 km te verbreken. Maandag en dinsdag wordt het slecht weer. Waarschijnlijk zit ik maandagavond (tijdens GTST) een uurtje op de Tacx in de garage. Een uur staat voor 30 km: ruim voldoende. Tijd om te oogsten dus.
Na dinsdag wordt het weer weer beter: wel zo prettig in de vakantie! Dus op naar een "gelukkige" vakantie!

maandag: Tacx
Een uurtje gefietst met als doel de 1007 km in april te bereiken. En dat is gelukt. M'n "echte" record van 1121 km blijft nog buiten bereik, maar toch. Door de 30 km van vandaag, kwam ik in april uit op 1012 km. En zoals ik al had gedacht, werd het een uurtje op de tacx: 60' (2*10' weerstand (p=3')). Het regende alsof het mooie weer van de afgelopen tijd gecompenseerd moest worden: non stop van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

dinsdag: duurloopje
11.00u.
Zo, april zit erop. Welkom mei! En deze eerste meidag is een lekkere relax- en luierdag. Het is druilerig weer: ideaal voor een dagje ontstressen. Het enige probleem is dat ik niet gestresst ben, haha! Hoe dan ook: af en toe een dagje niets is simpelweg héérlijk! Hoe ziet zo'n dagje "nietsen" er dan uit? Vanmorgen ging José naar haar werk, maar niet voordat ze mij koffie op bed had gegeven. Robin en Kane sliepen nog. Rond 10.00u zaten we met z'n drieën aan het ontbijt. Tot die tijd heb ik lekker in m'n boek gelezen. Nu is het 11.00u en hebben we nog een hele dag voor ons. Robin gaat straks zwemmen met vriendinnen. Kane en ik gaan Ravi uitlaten. Wordt er op zo'n relaxdag nog gesport? Nou ... misschien wel, maar op een relaxte manier, haha!
22.00u.
De dag zit erop. En 's avonds m'n rondje gerend. Dat wat een relaxt rondje zou worden (ik startte in 4'41"/km) werd een progressief duurloopje ( ik eindigde in 3'52"/km). Niks relaxt! En ik vond dat verre van vervelend: het ging prima zo. Onderweg besloot ik dat ik dit wel een goed idee vind. Af en toe even wat vlottere kilometers, richting de 7 km van de Marquetteloop op 24 juni.
https://connect.garmin.com/modern/activity/2666560468

woensdag: rondje op de mtb duurloopje
De Ajax-clinic. Deze dag stond in het teken van de Ajax-clinic die Kane had bij Dem. Vanmorgen was ie wat zenuwachtig en aan het einde van de dag straalde hij: hij had een topdag achter de rug. Om 9.00u waren we bij Dem. Wij, de ouders mochten tot 11.00u blijven. Om 11.30u was ik thuis. Nog even een uurtje met Robin, tot ze wegging om bij Sophie te gaan logeren. Even eten, even relaxen en om 1315u ging ik met Ravi weg. Om vervolgens om 14.30u weer bij Dem te zijn. Wij, de ouders mochten het laatste uurtje weer kijken. Om 16.30u waren we weer thuis.
Vooraf had ik bedacht dat ik tussen 11.00 tot 14.30 best een rondje op de mtb zou kunnen rijden, maar dat is dus niet gelukt. Nou ... dan 's avonds na het eten maar even een rondje rennen. Na een dag met prachtig weer, was het inmiddels gaan regenen, maar dat voelde eigenlijk verfrissend aan.
https://connect.garmin.com/modern/activity/2668864328

donderdag: rondje op de mtb
Vanmorgen was het schoolvoetbaltoernooi van Beverwijk. En natuurlijk deed Kane mee. Met 11 anderen uit groep 7 in Anjelier 2. Anjelier 1 bestond uit 12 jongens uit "mijn" groep 8. In wedstrijd 4 was de clash tussen groep 7 en 8. Op onderstaande foto staan, zitten en liggen alle groep 7 en 8 mannen nog door elkaar heen. Groep 7 had bij aanvang van de wedstrijd tegen inmiddels 1 wedstrijd gewonnen en 2 verloren. Groep 8 won van groep 7 (dat zal ik na de vakantie nog wel te horen krijgen). Gelukkig won groep 7 de laatste wedstrijd, zodat de mannen met een goed gevoel naar huis gingen.
's Middags heb ik thuis pannenkoeken gebakken en 's avonds heb ik een rondje op de mtb gereden.
https://connect.garmin.com/modern/activity/2671241884

vrijdag: duurloopje 
Oeps ... ik heb afgesproken om morgen met Eric te gaan fietsen. Dat is niet zo'n punt, natuurlijk. Wat dan wel? Nou ... Eric wilde weten wie er met hem mee wilde gaan om een ronde van 200 km te gaan rijden. Naar Den Helder, Den Oever, Medemblik, Enkhuizen, Hoorn en weer naar huis. En ik heb me aangemeld. Pfff ... Ik moest even terugdenken aan 5 juni 2011, toen ik m'n langste rit ever (204,5 km) reed. Naar de Afsluitdijk, naar de overkant en weer terug. Heen met flinke wind tegen. Terug met regen, hagel en onweer. Een rit die ik nooit meer vergeet. Ik reed met een groepje goede fietsers en we reden met een gemiddelde van 31 km per uur. En Eric zou met gemak in deze groep passen. Ik kan morgen dus serieus aan de bak! Wat heb ik gedaan?? Wat heb ik nu weer toegezegd???

José vindt het goed dat ik morgen ga fietsen. Vanmorgen ging ik met haar op pad. Niet ter compensatie, hoor. Gewoon, gezellig. Bloemen(velden) spotten en vastleggen, wandelen en een "bakkie met een gebakkie doen" in Egmond. Toen we thuiskwamen, belde Rina of we bij de "Knollies" wilden komen bbq-en. Túúrlijk, lekker! Gezellig! Eerst nog even Ravi uitlaten: José, Robin en Kane wandelend. Ik rennend. Het werd een rustig en kort rondje, met het oog op de lange rit van morgen. Daarna douchen en ... hup ... naar de Knollies! Bij Marco en Rina ook 2 minuten stil geweest: nationale dodenherdenking. Jort, Lars, Kane en Robin deden goed mee. Hadden we wel verwacht, maar het is altijd prettig als het in de praktijk goed uitkomt. En dus konden we daarna als tevreden mensen naar huis terug.
https://connect.garmin.com/modern/activity/2672715640

zaterdag: lange ronde op de racefiets: recordafstand!
Vandaag was de dag van de "Eigen Ronde van Noord Holland" van Eric en mij. De ronde van 200 km. De wekker ging om 6.30u, omdat we om 7.30u bij De Bareel hadden afgesproken: ons min of meer vaste afspreekpunt. Gisteravond had ik m'n fiets al klaargemaakt, broodjes gesmeerd en m'n rugzak klaargelegd. Bij de start had ik m'n oude arm- en beenstukken aan, omdat het met 9 graden nog best fris was. Het zou een zonnige en vrij warme dag worden, zodat ik eigenlijk al zeker wist dat de arm- en beenstukken onderweg uit konden. Daarom had ik m'n oude paar mee, deze kon ik onderweg dan weggooien (wel netjes in een prullenbak, hè).

"And there we go!"
Wat werd het een prachtige rit. Heen hadden we wind van opzij (vanuit het oosten), maar heel licht. We reden naar de Hondsbossche Zeewering en vanaf daar door naar Den Helder: een prachtig stuk! Voor Den Helder 5 minuten gepauzeerd: banaantje eten en foto maken. We konden vanaf de vuurtoren zelfs Texel zien liggen. De arm- en beenstukken konden inmiddels af. De temperatuur was heerlijk. Zeker in combinatie met de zon. Maar goed dat ik me thuis heb ingesmeerd! Den Helder moesten we even door en dat was het minst mooie deel van de rit. Voorbij Den Helder werd het weer mooi: prachtig door kunnen rijden naar Den Oever. Hier hadden we de iets toegenomen wind wat tegen, maar doordat hij licht gedraaid tot een NO wind, viel het nog mee! Vanaf Den Oever (we waren ongeveer halverwege) hadden we de wind alleen nog maar van opzij of in de rug. In Den Oever even wat gegeten en weer door. Op naar Medemblik. Alles langs de kust, maar hier was de weg één rechte streep. Met vreselijk veel vliegjes ter grootte van een mug. In Medemblik weer een korte stop van 5 minuten gemaakt, omdat het er zo mooi was! Naar Enkhuizen nu. Vanaf nu werd het fietsen langs de kust evenals heen naar Den Helder prachtig. Links de bootjes op het IJsselmeer, rechts de landerijen met bloemenvelden en af en toe een leuk dorpje. Natuurlijk in Enkhuizen weer een korte stop gemaakt: krentenbol gegeten en een foto gemaakt. We reden naar onze laatste halte: Hoorn. Ook dit stuk was prachtig! Toen we in Hoorn kwamen, wisten we dat we het leeuwendeel erop hadden zitten (160 van de 210 km). De laatste 50 km gingen ook nog prima. De benen voelden de afstand echt wel, maar door de gunstige wind konden we prima doortrappen. Naar Ursem en door de polder naar huis. Om 15.45u was ik thuis: moe, maar zeer voldaan! Even douchen en ... hup ... de arbeid. Er moest gekookt worden, want om 17.00u stonden Marco en Eline voor de deur. Na een prachtige ronde ook nog een gezellig avondje! Een topdag zo! O ja, de afstand was uiteindelijk 217,3 km: een record. Nooit eerder zo'n afstand gereden!

https://connect.garmin.com/modern/activity/2675218488
 

zondag: duurloopje 
Bijkomdag. De Beverbikers zaten om 8.30u op de fiets voor een ronde van 100 km. Ook Eric! Knap, hoor. Maar ik niet, voor mij was deze dag een bijkomdag. Gisteravond lag ik om 22.00u uitgeteld op bed en heb ik als een roos geslapen. Vanmorgen zat ik om 9.30u aan tafel in de tuin. En het was al meteen korte broekenweer. Na een ochtend relaxen, gingen Kane en ik om 12.30u naar Alkmaar, om naar AZ - PEC Zwolle te gaan kijken. Leuke wedstrijd met veel goals: AZ won met 6-0.Om 17.00u waren we weer thuis. Lekker even in de tuin gezeten en daarna ook in de tuin gegeten. Om 19.00u zaten we met z'n vieren op de fiets om even een "bakkie" te doen op het strand in Wijk aan Zee. En daarna? Daarna had ik geen zin meer om nog te gaan rennen. Den dat na gisteren een rustdag ook zeker niet onverstandig is.

weekoverzicht
Deze week was recordweek. M'n maandrecord verbroken en m'n rit-afstand-record verbroken. De week werd steeds mooier: qua weer, maar ook qua vakantiegevoel.